|
|
|
OP DEZE PAGINA VINDT U DIERENVERHALEN DIE ONS WERDEN TOEGESTUURD Wil je ook je verhaal op deze pagina zien verschijnen stuur dan een mailtje naar dierenrecht@telenet.be .
Ooit had ik een hondje gered van mishandeling
en verwaarloozing. Helaas heeft het hondje niet lang geleefd en was mijn
verdriet zodanig groot door het verlies van haar dat ik een afscheidsbrief
heb geschreven voor haar. Het was een nachtvlinderhondje genaamd Twicky.
Mijn allerliefste Twicky,
Jouw leven was van korte duur.
De periode die je samen met mij doorbrcht zal
ik nooit vergeten.
Je was voor mij zo lief en aanhankelijk.
Jij was diegene die me altijd begreep en er
altijd was voor mij in goede en minder goede dagen.
Ik had je toch zo graag nog langer bij mij
gehouden want ik mis je enorm.
Ik ben heus niet de enige die jou mist want
Misty en Mirza voelen jouw gemis ook aan.
De eerste weken na jouw heengaan liepen ze er
net als ik ook hopeloos verlopen bij.
Nooit zullen we je nog kunnen knuffelen of met
je spelen.
Er bestaat geen enkele andere hond die jou ooit
zal kunnen vervangen want jij was voor ons uniek.
Twicky, ik mis je en ik wou dat er een manier
bestond om jou terug bij mij te hebben.
Met jouw heengaan heb je een groot deel van
mijn hart meegenomen.
Ik hoop dat je nu ook gelukkig bent en dat je
af en toe eens aan ons denkt zoals wij heel veel aan jou denken.
Ik hoop dat we elkander ooit mogen weerzien in
het hiernamaals en dat we dan alle verloren tijd kunnen inhalen.
Ik weet dat ik jou nooit zal vergeten want jij
was het dierbaarste dat ik had.
Twicky, ik hou nog steeds zielsveel van jou en
alles voelt zo anders aan nu jij er niet meer bent.
Jouw bazinneke.
Ikke zwarte poezin met de naam stoffie ben the babe ik ben hier in een
echt paleis terechtgekomen ik krijg hier echt alles , soms trek ik zelfs mijn
neusje op en dan krijg ik wel iets anders te eten .
Hier ben ik dan met een nieuw verhaal. Het
verhaal over Chucky, de mopshond.
Op een goede dag was ik met iemand aan het
praten over mijn honden en hun honden. Ik kreeg toen de vraag : " Wat
is eigenlijk jouw favoriet van hond die je nog niet hebt?" Ik heb toen
geantwoord dat ik nog heel graag een
 mopshond
zou willen omdat ik dat zo'n wijze hondjes vind. Eigenlijk is dat iets wat
totaal niet in mijn assortiment past van honden die ik al heb want al mijn
honden zijn scherp van snuit en fijn gebouwd met lang haar. Die persoon wist
me toen te zeggen dat er eentje was binnengekomen in het asiel hier in de
buurt. Ik was onmiddelijk geïntresseerd. Omdat het al avond was en het
asiel gesloten kon ik niet onmiddelijk gaan kijken maar de volgende morgen
was ik de eerste om te bellen en te vragen om hem bij te houden zodat ik
direkt na mijn werk kon gaan kijken. Ik was er de ganse dag mee in gedachten
toen ik  aan
het werken was. Ik kon bijna niet meer wachten tot het 14 uur was.
Om klokslag 14 uur stond ik aan het asiel. De
man van het asiel leidde mij naar het hokje waar de mopshond zat. Toen ik
hem zag was ik direkt verkocht. Ik draaide mij om naar de man en zei: "
die neem ik mee"
Het was een bolleke van toen 7 maanden oud.
Hij had een kale plek op zijn hoofdje maar dat kon mij echt niet schelen.
Dat lieve snoetje achter die tralies had mij verleid. Ik heb hem toen opgenomen
en direkt in mij wagen gezet in de transportkennel die ik had voorzien voor
hem. De vorige eigenaars hadden hem zogezegd weggedaan voor dat kale plekje
op zijn hoofdje. Voor mij was dat iets echt onbegrijpelijks want hij had
toch zo'n lieve snoet. Toen ik thuis kwam met hem heb ik hem losgelaten in
de tuin. Dat beviel hem al direkt. Hij ging zitten en bekeek mij met een
snoetje van: "Ik begrijp er niks meer van. Waar ben ik nu weer?"
Ik liet hem rustig bekomen van zijn avontuur
en deed verder met mijn werk thuis. Op een gegeven moment ging ik op zoek
naar hem en ik vond hem echt nergens.Op een gegeven moment zag ik hem dan
toch liggen in de bloembak met zijn hoofdje op één van de stenen kikkers
te slapen. Het was goddelijk om te zien. Hij was in slaap gevallen en was
aan het genieten van de zon. Hij had mij zelfs niet horen roepen. Ik nam hem
op en nam bij mij op de zetel in huis. Dat beviel hem blijkbaar ook best.
Hij ging recht zitten op zijn poep en keek mij aan met zijn voorste poten
wijd open en toen wist ik een naam voor hem. Hij deed mij denken aan Chuck
Norris. Dat is een heel gespierde filmster. Hij kreeg toen de naam Chucky
omdat hij ook zo echt gespierd zat te kijken naar mij. Als je iets zegt
tegen hem dan kan hij van links naar rechts knikken met zijn hoofdje en
lijkt het net of hij begrijpt alles wat je hem vertelt. Ik wist toen heel
zeker dat ik er geen spijt van ging hebben dat ik hem had meegebracht naar
huis.
Met
heel veel pijn in mijn hart meld ik jullie vandaag het heengaan van
mijn hond Kira.
Onderhalf jaar geleden heb ik haar uit het
asiel van Genk gehaald.
Vandaag is ze overleden aan het vergif dat
mijn buurman haar toegediend heeft!
In wat voor een land leven wij?
Ik ben gewoon kapot vandaag.
Dood omdat ze blafte kun je dat nu
begrijpen?
Mijn oudere hond van 14 is gelukkig
gespaard gebleven.
k'zal maar stoppen nu, zie toch niks meer
door mij tranen heen.
Wou het gewoon even kwijt.
Nicole.
Hier ben ik dan nog eens met een verhaal over Chucky, de mopshond. Zoals ik al eerder heb verteld, heb ik een mopshond
gaan halen in het asiel die daar was geplaatst omdat hij niet perfect was
aangezien hij een kale plek op zijn hoofdje had. Na een week wist ik al dat
de vorige eigenaars niet echt eerlijk waren geweest over de reden van het
wegdoen van de hond naar het asiel want hij plaste en kakte overal in het
rond. Hij was zeven maanden oud en was dus absoluut niet zindelijk. Alles
heb ik geprobeerd om hem proper te krijgen maar niks hielp. Hij bleef te pas
en te onpas overal plassen en groot vuil achterlaten. Op een dag ging ik op
bezoek bij vrienden van mij omdat de vrouw des huizes verjaarde. Ze keken allen naar mij en ik nkon het natuurlijk niet laten en heb haar dan maar meegenomen. Achteraf bezien was dat het beste wat ik maar kon doen want door haar in huis te halen had onze Chucky ineens een speelmaatje. Vanaf dag één waren ze onafscheidelijk. Ik heb haar Kelly genoemd omdat ze net zo lief en aanhankelijk was als mijn eerste Kelly die ik ooit heb gehad. Ik had me wat op de hals gehaald want zij was natuurlijk ook nog niet zindelijk aangezien zij nog maar drie maanden oud was. Door haar te leren zindelijk worden, heb ik uiteindelijk met heel veel geduld ook Chucky zindelijk gekregen want alles wat zij deed, deed hij ook. Nu gaan ze samen zindelijk en onafscheidelijk door het leven. Ze slapen, spelen en steken samen deugnieterij uit. Je ziet ze altijd samen. Ongelooflijk hoe mooi een echte vriendschap kan zijn tussen twee totaal verschillende honden. Ik geniet er elke dag van. Deze zomer overleed mijn
kater Zorro, na nog maar 2 jaar bij ons te zijn. Hij werd op straat
aangereden door een onvoorzichtige bestuurder. Het verdriet was groot, en we
wilden niet direct een nieuw huisdier, Ik versta niet dat mensen dieren willen, maar hun hart er niet volledig
kunnen voor openzetten. Het is vreselijk hoeveel mensen onverdraagzaam staan
tegen dieren, en er geen probleem mee hebben om de beestjes zomaar te laten
verhongeren of om ze zelfs zonder problemen te doden. Ik steun jullie
initiatief dan ook ten volle, zodat er in de toekomst hopelijk beter wordt
omgegaan met dieren van alle soorten! Sylvie Holvoet
hallo ik wil
hier even het verhaal komen vertellen over onze yorkshire pikatchu.
6 jaar geleden kregen we het in ons om eens
langs het dierenasiel te rijden en uit te gaan kijken naar een klein hondje,
we wouden geen grote omdat we op een appartement woonde met 1 kind in huis en
we hadden die ruimte niet, het dierenasiel in tienen enkel grote honden te
vinden, dus wij speciaal naar st truiden, niet met een gedacht van we willen
dit ras of dat nee gewoon we willen een kleine ras maakt niet uit welke
ouderdom als hij maar met kinderen overweg kan.
Dus in sint-truiden aangekomen, wij kijken naar
de honden eerst allemaal grote honden die veel lawaai maakte en dan kwamen we
aan een kooi met malthezers en 2 yorkshires, ik was onmiddellijk verkocht
want een yorkshire hier droomde ik al mijn hele leven van, dus ik naar de
verantwoordelijke van het asiel, inlichtingen vragen van de yorkshire, deze
vertelde me dat de diertjes met 30 op een appartement zaten en in beslag
genomen waren omdat ze verwaarloosd waren en in hun eigen vuil zaten, dus we
mochten er geen van meenemen, maar ik gaf niet op. Hoe meer deze meneer
vertelde hoe meer medelijden ik kreeg met hem en dan vertelde hij me als je
nog enkele dagen wacht dan weten we iets van de uitspraak van het gerecht en
dan bel ik jou maar je zal nog even geduld moeten hebben. de hond werd al eens
uit de kooi gehaald en was meteen dikke maatjes met ons dochtertje, dus wij
ons telefoonnummer doorgegeven en met een klein hartje terug naar huis,
We moesten constant denken aan dit klein lief
wezentje.
S'maandags kregen we telefoon de man van het
asiel ja zei hij we hebben goed nieuws voor u als je nog steeds
 geïnteresseerd
bent mag je vanavond om 16u die yorkshire komen halen, ik zei onmiddellijk ja
hoor dus wij naar sint-truiden 15.30 stonden we er al de papieren werden in orde
gebracht we kregen zijn naam te horen PIKATCHU (is trouwens zo gebleven) maar
we moesten nog even wachten op de dierenarts van het asiel want hij moest nog
zijn inentingen hebben, de dierenarts verklaarde hem gezond en wel, gaf hem
zijn spuiten en een chip schatte hem van het jaar ' 98 en we mochten hem
meenemen naar huis, thuisgekomen was hij eerst wat onwennig en zocht hij een
beetje naar zijn vriendjes maar al gauw had hij de weg gevonden naar het bed
van onze dochter, daar ging hij netjes naast haar bed liggen, stond gelijk mee
op met haar, ze zijn gewoon onafscheidelijk, pikatchu is nu inmiddels 6 jaar
bij ons, heeft al veel veranderingen meegemaakt, we zijn verhuisd naar een
huis, er is een kindje bijgekomen en een speelkameraadje voor hem en hij vindt
dit allemaal ok, we hebben nog nooit problemen gehad met hem ons kindje
accepteerde hij van de eerste minuut, zijn speelkameraadje maakte hij geen
problemen mee, buiten enkele keren ziek te zijn is hij gewoon een schatje die
we nooit meer kwijt willen.
Veel mensen zouden dieren uit een asiel een 2de
kans moeten geven net als wij en andere doen, ook deze diertjes hebben recht
op een 2de en beter leven net zoals pikatchu heeft gekregen.
 Ikzelf
ga nu niet meer naar een dierenasiel omdat ik het niet over mijn hart kan
krijgen om die diertjes daar achter te laten als die me eens te lief in mijn
ogen kijken ben ik verkocht, ik ben gewoon een dierenvriend in hart en nieren
en kan geen hond zien treuren.
Wij hebben thuis pikatchu (yorkshire)
quiny (kruising mechelse en duitse herder)
pruts (prairiehondje)
kiara (prairiehondje)
flipke (valkparkiet)
dus we hebben eigenlijk wel genoeg aan diertjes
nu, althans als het van mijn man afhangt als het van mij afhangt mogen er
gerust nog enkele bijkomen maar ja je moet de ruimte ervoor hebben ook hé.
Liefste Buffy, Rust zacht in Vrede Op een mooie zomerdag, nu ondertussen een 2-tal jaar geleden vonden wij
jou op de straat. Je liep er zowat verloren en dreigde onder de auto's terecht
te komen. Wij hebben toen onze uiterste best gedaan om jou eigenaar(s) terug te
vinden, maar die kwamen niet opdagen. Vanwege jou baasjes Johan & Marina
Luna mijn schatje
Drie jaar geleden kreeg ik Luna , een Westieke van mijn man. Zij werd mijn kleine meisje.
Nog andere honden kwamen haar gezelschap
houden, maar Luna was en bleef mijn kleine meisje.
Toen ze 3 maand was ging ik met haar naar de
hondenschool om haar wat gehoorzaamheid bij te brengen. De lesgevers zeiden
'dat zal niet gemakkelijk zijn, want het zijn heel koppige hondjes', maar niks
van aan, ze werd zelfs zo goed dat ze na 9 maand haar brevet gehoorzaamheid al
behaalde.
Iedereen kende Luna, ze was heel speciaal. Van
niks of niemand bang, zelfs niet van grote honden.
Op 5 mei ging mijn man met de honden wandelen.
In het bos mogen ze van ons los lopen, ze luisteren toch goed als we ze
roepen.
Luna moet op een bepaald ogenblik iets gezien
hebben aan de overkant van de straat, want ze is ineens het bos uitgelopen
recht onder een auto.
Ze heeft nog een uurtje in mijn armen gelegen
en dan is ze gestorven. De auto is zelfs niet gestopt.
ik ben er kapot van en mis mijn kleine meisje
verschrikkelijk.
Ze zou de dag erna 3 jaar geworden zijn.
Viv
Vorig jaar in september was het, dat ons hondje Ulsie, ziek werd. Ze was al een tijdje minder in conditie, maar wat wil je met een 12 jaar oude hond? Ze kreeg last van de longen, en een bezoek aan de dierenkliniek bij ons in de buurt was nodig. ze kreeg medicatie en was aan de betere hand. Ze had steeds de gewoonte om een uitstapje te maken naar de andere hoek van de straat, de mensen daar voederen de zwergkatten... en dus ook ons hondje. Die bewuste 6 september, was ze weer verdwenen geen nood dachten we, die staat hier binnen een uur terug. Een uur werd 2 uur, 2 uur werden 3 uur...en geen hondje te bespeuren. Met verschillende buren zijn we beginnen zoeken, zelf kamde ik met een paar vrienden van mijn zus de stukken bouwgrond achter ons huis uit, maar geen hondje te zien. Het blauw kruis, alle plaatselijke dierenartsen en dierenwinkels werden verwittigd. We dachten dat ze meegenomen was. 2 weken later melde een der buurtbewoners ons dat ze ulsie had gezien. Opnieuw hervatten we onze zoektocht, maar het bleef stil.. De andere gezinsleden lieten het los het bleef me dwars zitten. Ik bleef zoeken en uitkijken naar ons hondje. 7 maart dit jaar, kwam er een bruusk en schokkend einde aan mijn zoektocht. Op een bouwwerf, 20 meter van ons huis, vonden werkmannen verstopt onder een plaat, de restanten van wat ons hondje was geweest. Veel was er niet meer over, maar voldoende om mij te laten weten, dat we ulsie nooit meer terug zouden zien... Wekenlang heb ik het hier erg moeilijk mee gehad, heb ik me afgevraagd wat er is gebeurd. We zullen het nooit weten. Ik ben tijdens onze zoektocht, meermaals vlak langs die plaat gelopen, maar wie denkt er nu aan die mogelijkheid?. Ons ander hondje, turbo, heeft eigenlijk nooit getreurd of gezocht naar ulsie. Wellicht wist hij dat ze er niet meer was... vaarwel ulsie, eigenwijze en lieve meid, we zullen je hard missen! Stef Wij hebben je ooit geadopteerd uit een dierenasiel en je werd geschat dat je ongeveer in het jaar 2000 zou geboren zijn. Maar een bezoek aan onze dierenarts leerde ons al vlug dat je een ziek hondje was. tweemaal moest je worden geopereerd voor stenen in de blaas en moest je hiervoor speciale voeding eten. Daarna werd vastgesteld dat je een zwak hartje had en ook epilepsie. Door al deze problemen moest je maar liefst 7 verschillende pilletjes dagelijks innemen. Toch was je onze lieveling en je gaf ons zoveel liefde terug.
Nooit heb je een kik gegeven dat je pijn had en je hield je ook heel kranig, al was je dan ook zo ziek. Op 02/10/2009 begon je opeens minder te eten en een bezoek ter controle aan de dierenarts was nodig. Daar stelde de dierenarts vast dat je voorste tanden lost stonden en je hierdoor pijn had en dit het gevolg was dat je minder at. We stonden op dat gegeven moment voor een grote keuze die wij moesten maken, daar je voor het behandelen van je tanden, je in slaap moest gedaan worden, maar de dierenarts zei het toen zelf al dat het een risico was. Maar we stonden ervoor en moesten er voor gaan. Wat waren we blij toen de dierenarts ons opbelde en vertelde dat je de verdoving goed had doorstaan. Maar euforie sloeg na een paar dagen om in iets wat niemand had verwacht. Je tanden blonken gelijk een spiegel, maar de eetlust was er nog steeds niet. Met de nodige medicatie heeft de dierenarts nog geprobeerd om je erdoor te krijgen, maar je hartje wou niet meer mee. Wij zagen van dag tot dag de levenslust uit je verdwijnen en met heel veel pijn in ons hart hebben we in samenspraak met onze dierenarts moeten beslissen om je uit je lijden te verlossen op 10/10/2009. Je twee kameraden zullen net zoals ons je heel erg missen, maar we hebben noch kosten en tijd gespaard om je alle kansen te geven. Helaas het heeft niet mogen zijn en we kunnen nu enkel maar hopen dat er een hondenhemel bestaat, waar je verder gelukkig kunt zijn. Vele kusjes vanwege je baasjes Johan & Marina (Dierenrecht vzw) Voor mijn Senna: ° 23/08/1999 - U 04/04/2010
Lieve, lieve “Kiki” (jouw bijnaampje) nooit had ik durven denken dat ik je zo snel zou moeten afgeven nadat we pas 4 maanden geleden jouw vriendinnetje Senna naar de hondenhemel hebben moeten laten gaan! Je miste haar héél erg ondanks je nieuwe vriendjes hier in huis en het lijkt of jouw verdriet om haar je alleen maar ziek heeft gemaakt… Zes weken hebben we met je gedokterd en overal verschillende opinies gevraagd en nog steeds weten we niet wat je had ondanks die enorm zware en erg pijnlijke huidontstekingen over je hele lijfje… Was het je lever die dit veroorzaakte? Wie zal het nu nog vertellen? Ik weet enkel dat je verschrikkelijke pijnen hebt doorstaan en jij je enorm ziek voelde…dit verdiende je helemaal niet lieve Kiton…radeloos was ik omdat ik je zo zag lijden en niemand ondanks de zorgen en overvloedige medicatie van je pijnen kon verlossen…en toch vertelden ze dat het goed kwam…maar ik wist beter…ik kende mijne Kiton na bijna 11 jaar beter dan wie ook…ik zag je aftakelen en durfde die ene zware beslissing maar niet nemen omdat iedereen me met een verschrikkelijk schuldgevoel opzadelde door die valse hoop!!! Uiteindelijk op paasdag heeft de veearts dan toch moeten instemmen met hetgeen ik al weken eerder vermoedde…je ging door een hel en werd zieker en zieker…ook inwendig was alles nu ziek aan het worden…niets meer aan te doen….En eindelijk kon ik je nu wel helpen lieve schat…een vreselijke beslissing maar ik was zo opgelucht dat je geen pijn meer had en na al die weken afzien nu rust had en opgewacht werd aan de regenboogbrug door je beste vriendinnetje Senna!!! Ik ben je dan ook zo dankbaar dat je bijna 11 jaar zo een fantastisch hondje bent geweest en zelfs meezong met muziek…je was zo een schat voor ons Dagmar…Samen met jouw is er nu een stukje van mijn verleden meegegaan maar dank je Kiton dat ik door jouw heengaan besef dat mijn hart weer vrij is en openstaat voor nieuwe mooie belevenissen… Ik hou zo ontzettend van mijn Senna en Kiton… lieve schatten van me ik mis jullie toch zo erg…konden we nog maar eens voor één keer onze speelse wandelingen en knuffelpartijen overdoen….Rust zacht mijn hartendiefjes en tot ooit! Je mama Kathleen
|
Op
een dag ging ik op vogeljacht en kwam ik een zwarte kater tegen hij noemde
zichzelf the phylyman ik was op slag verliefd op die machokat zo mooi zwart 
dat
hij was en heb hem mee naar huis genomen hij vond het hier zo goed dat besloot
toch bij mij te blijven hij kreeg ook nog een rode muis van baasjes en daarmee
overdrijft hij toch wel hij palmt iedereen in met zijn geflos zijn vroeger
baasje kwam hem halen de wereld storte in voor mij en de phylyman jankte de hele
nacht tot zijn baasje hem terugbracht en zei je mag hem hebben onze liefde
bloeide verder open en nu leven we nog lang en gelukkig maar kleintjes maken
lukt niet meer want we moesten alletwee naar de dierenarts; greetings from the
babe and the phylyman .naast de koffiemolen da is the phyly en daaronder in mijn
baasjes zetel dat ben ik stoffie alias babe.
Toen
ik daar een tijdje binnenzat kwam ik te weten dat ze ergens een klein hondje
hadden buiten gehaald dat vol vlooien zat. Ik kon het natuurlijk niet laten
en wou onmiddellijk het beestje van zijn ongedierte vanaf helpen dus met
andere woorden de handen uit de mouwen. Ik heb hem daar ter plaatse in bad
gezet en volledig ontvlooit met schampoo die speciaal was gekocht voor het
ontvlooien van een puppy. Na een uitgebreid bad heb ik haar dan nog eens
ingespoten tegen de vlooien en haar geborsteld. Na al het ontvlooien is het
beesteke op mijn schoot geland om te bekomen van haar minder prettig
avontuur van wassen en inspuiten. Ze heeft de ganse dag bij mij gelegen en
ik vond het echt aandoenlijk hoe ze niet meer van mijn zijde wou wijken. Ze
was toch zo knoddig met haar witte snoetje en twee verschillende oogjes.
Naarmate de avond viel zou ik terug naar huis gaan maar wat moest er nu toch
met dat knoddige ding gebeuren. Mijn vrienden konden het zelf niet houden
want die hadden op dat moment al zes honden en er was echt geen plaats meer
voor nog een hondje.
omdat we Zorro nog niet wilden vergeten. Natuurlijk vergeet je uw overleden
huisdier niet zomaar, maar we wilden hem niet meteen 'vervangen'. Het lot heeft
er echter anders over beslist. Nog geen drie dagen na het trieste voorval, vond
mijn broer een klein verlaten katje in een papiercontainer op het vuilnisbelt.
Schandalig, maar wij vermoeden dat een onverlaat daar een nest had
achtergelaten. Op het papier bovenaan in de container, zat slechts één klein
wit katje te schreien. Vermoedelijk waren haar broertjes of zusjes reeds
overleden... Mijn broer heeft niet geaarzeld en bracht het beestje mee naar
huis. Wij zijn 's avondslaat nog naar onze dierenarts gereden om melkpoeder
waarmee we het diertje konden eten geven. Haar
oogjes zaten dicht en het huilde constant. Het katinnetje, dat we Lucy hebben
genoemd, miste duidelijk de warmte en zorg van een moederpoes. Volgens de
dierenarts was ze maar 2 tot 3 weken oud. Wij hebben echter ons hart opengezet
voor Lucy en haar zelfs met een papflesje gevoederd. Het waren een aantal
kritieke dagen, maar Lucy heeft het overleefd! Na een goeie week kon ze zelfs al
uit een bordje haar melk drinken, en een paar weken later mocht ze reeds vaste
voeding eten! Ze is nu al een half jaar, en we hebben haar laten steriliseren.
Ze is heel gelukkig bij ons, en wij zijn heel blij dat we haar een leven kunnen
geven hebben!
Ondertussen
had je ons hart gestolen en konden wij je niet meer missen, want je was terecht
een lief en schattig hondje. Een onderzoek bij de dierenarts wees uit dat je
doof was, maar dat kon voor ons geen probleem zijn. Met de nodige inspanning en
wat gebarentaal konden wij met jou goed in contact komen. Je begreep al hou
wanneer je naar buiten moest om een plasje te maken en zoveel andere dingen. Je
was een slimme hond geworden en wij waren blij dat je in ons gezinnetje waar nog
2 van je soortgenoten waren, je te mogen behouden. 2 jaar heb je ons al jou
liefde gegeven, maar toen sloeg het noodlot toe. Je verloor wat bloed aan de
mond en we gingen langs bij de dierenarts om die te laten controleren. Een
bloedproef was blijkbaar nodig om te kunnen achterhalen wat er met jou aan de
hand was. Het nieuws dat we daarop kregen van de dierenarts sloeg in als een
bom, je was ernstig ziek, want je leverwaarden die normaal minder dan 20 moesten
zijn stonden bij jou op + 459. 
Dit
had tot gevolg dat je een SHUNT had, das een ammoniakvergiftiging. Niets kon jou
helpen, geen medicatie en zelf een eventuele operatie had maar weinig kans op
slagen. Doordat de dierenarts heel openhartig ons vertelde dat je een
verschrikkelijke pijn moest hebben, konden we niet ander dan met veel pijn in
ons hart om je een verlossend spuitje te geven. Je zou dan van je pijn verlost
zijn. Liefste Buffy, we hebben je altijd met veel zorg onze liefde gegeven, maar
het schuldgevoel dat we jou leven hebben moeten beeindigen zal ons altijd
bijblijven. Hopelijk ben je nu in de hondenhemel tussen je soortgenoten en is de
pijn die je hier op aarde had, nu verdwenen. "Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen, maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering in
stille vreugde"
vernedering en pijn. Zodra ik van die arme puppy hoorde haalde
ik je daar weg... Je was zwaar getraumatiseerd, vuil en angstig maar je was
vooral zo schattig. Weinigen gaven je nog kansen, weinigen gaven me hoop ze
zeiden: "die hond is beter af dood". Maar ik gaf je niet op, ik
geloofde in mijn kleine Senna Als ik keek in jouw puppyogen las ik je
simpele dromen dromen van een warme thuis met een lief baasje......en het
was ons gelukt, wat had je gedacht??. Met héél veel liefde, geduld en
aandacht. Je ware ik kwam tevoorschijn en amai, wat een gelukzak mocht ik
zijn!
